Ervaar met een van de meest ervaren minnaars van Nederland, erotiek zoals je nog nooit erotiek beleefd hebt

De onbespeelde viool

Een prachtige viool staat achter in een zaal.

Er zijn nog een heleboel andere instrumenten.

Ze probeert haar geluid te laten horen, maar wordt overstemd.

Heel voorzichtig komen er zachte klanken uit, ze wil wel harder maar is bang om op te vallen.

Nog banger is ze om afgewezen te worden om haar geluid. Ze kiest ervoor om stil te zijn.

Op een dag komt er iemand langs die haar meeneemt. Ze denkt dat ze wordt bewonderd en dat ze nu eindelijk haar mooie tonen kan laten horen. Helaas is ze meegenomen door iemand die geen verstand heeft van violen. Er wordt op haar getrommeld en geroffeld. Ze schreeuwt in zichzelf; Hallo! ik ben geen drumstel. Ze kiest er wederom voor om stil te zijn, want denkt ze; het is beter dan onaangeroerd in een hoek te staan.

Zo gaan de jaren voorbij, ze is eraan gewend geraakt om als drumstel door het leven te gaan.

En ach, dat is toch beter dan een onbespeelde viool te zijn!?

Een aantal jaren geleden gebeurde er iets waardoor ze anders naar zichzelf ging kijken. Ze besloot dat het anders moest. Stapje voor stapje maakte ze zich los van de drummer en ging er vandoor.

Tussen die tijd en nu is er veel gebeurd.

Als je erin bent gaan geloven dat je een drumstel bent, word je natuurlijk niet zomaar weer een viool.

Ze was gelukkig in aanraking gekomen met een oudere viool die haar liet zien dat ze wel degelijk een viool is. De wijze viool zei tegen het vermomde viooldrumstel dat ze zich moest ontdoen van de trommels en haar eigen snaren kon bespelen. Ze ontdeed zich van de trommels, maar haar eigen snaren bespelen vond ze toch wel lastig. Ze verviel daardoor toch nog een keer in de oude gewoonte. Dit keer herinnerde ze zich gelukkig sneller dan voorheen dat ze een viool is.

Ze hoopt dat ze op een dag een ervaren violist tegenkomt die exact weet hoe hij de broze snaren moet aanraken en bespelen zodat zij weer in staat is haar eigen klanken te horen en leert hoe ze zelf haar snaren kan bespelen.

Ze kijkt er zo naar uit om voluit haar klanken te horen, diep van binnen gelooft ze dat het ooit zal gebeuren.

Dit inzicht werd gisteren bevestigd door iemand die wel verstand heeft van violen, hij raakte haar snaren en bespeelde haar. De klanken galmden in haar binnenste.

Ze weet dat het nog mooier kan, maar haar snaren zijn broos. Die moeten geoefend worden.

Ze kijkt er zo naar uit om voluit haar klanken te laten horen, diep van binnen is ze er altijd in blijven geloven.

Een aantal jaren geleden heb ik bovenstaande metafoor geschreven over mezelf.

Jij bent dus die violist Rene waar ik al die tijd op heb gewacht en deep down heb ik altijd geweten dat ik je vroeg of laat een keer zou ontmoeten.

Dank, dank, dank!!!!!!!!!!!!!! Jose